•                                                           "... Zachowanie się nasze przy tym musi być pełne godności i honoru,

                                                                                                                 pracy naszej towarzyszyć muszą zgoda i wytrwałość ..."

         

        Wincenty Witos najwybitniejszy przedstawiciel i działacz polskiego ruchu ludowego. Urodził się 21.01.1874 r. w przysiółku gminy Wierzchosławice, noszącym od pańszczyźnianych czasów nazwę Dwudniaki. Do szkoły uczęszczał krótko - przez 4 zimy. Przeszkodą był ogólny niedostatek, a przede wszystkim brak butów. Ale szkoła rozbudziła w nim głód wiedzy. Wśród książek i gazet - systematycznie czytanych - specjalne miejsce zajął "Przyjaciel Ludu", na łamach którego Witos zadebiutował w 1893 r. Pióro miał świetne, język prosty i zrozumiały, a problemy, które przedstawiał konkretne. Pisał o nierówności społecznej, o nadużyciach administacji, o potrzebie rozwoju oświaty. W 1903 r. Witos wszedł do Rady Naczelnej Polskiego Stronnictwa Ludowego, cztery lata później wybrany został do Sejmiki Krajowego. W następnej kadencji uzyskał też mandat do parlamentu w Wiedniu. Stanął na czele PSL "Piast", które stawiało przed sobą zadanie budzenia w ludzie świadomości narodowej i dążeń niepodległościowych. Wincenty Witos był poseł na Sejm RP w latach 1919 - 1933. W najtragiczniejszym momencie wojny polsko - radzieckiej (24 VII 1920 - 13 IX 1921) był premierem rządu. Jeszcze dwukrotnie obejmował urząd premiera - obalony ostatecznie w wyniku zamachu majowego w 1926 r. Był jednym z przywóców opozycji antysanackiej, w 1930 r. został osadzony w twierdzy brzeskiej i skazany.

        W latach 1933 - 1939 przebywał na emigracji w Czechosłowacji. Do kraju wrócił w kwietniu 1939 r. W okresie 1939 - 1941 więziony przez Niemców - nie przyjął propozycji współpracy z Niemcami (ani też z NKWD, przez którą został aresztowany w 1944 r.) Zamieszkał w swojej rodzinnej wsi, gdzie był pod stałą kontrolą miejscowego gestapo. Nie skorzystał z zaproszenia do Moskwy w sprawie utworzenia Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. W 1945 r. wybrany został na wiceprezydenta Krajowej Rady Narodowej - jednak nie brał udziału w pracach Prezydium. Głosił hasła solidaryzmu chłopskiego, wspierał linię polityczną St. Mikołajczyka. Aż do śmierci pełnił obowiązki prezesa PSL. Zmarł w Krakowie w 1945 r.